در عکس قفسه سینه چه بیماری‌هایی دیده می‌شود؟

عفونت ریه و ذات‌الریه

سل ریوی

آب آوردن ریه یا مایع دور ریه

پنوموتوراکس یا ورود هوا به اطراف ریه

بزرگ شدن قلب (کاردیومگالی)

نارسایی قلبی و احتقان ریه

توده یا ضایعه مشکوک در ریه

آتلکتازی یا خوابیدن بخشی از ریه

بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)

فیبروز و بیماری‌های بینابینی ریه

شکستگی دنده و آسیب‌های قفسه سینه

جسم خارجی در راه هوایی

تغییرات استخوانی و دیافراگم

ریه‌ها: در رادیولوژی ریه بافت ریه‌ها به دلیل وجود هوا سیاه‌رنگ دیده می‌شوند و هرگونه تغییر در شفافیت آن‌ها می‌تواند نشانه‌ای از عفونت توده یا بیماری‌های مزمن باشد. رادیولوژیست با بررسی دقیق این بخش متقارن بودن ریه‌ها و سلامت کیسه‌های هوایی را برای تنفس صحیح ارزیابی می‌کند.
قلب: سایه قلب در مرکز تصویر قرار دارد و بررسی اندازه و شکل آن به پزشک کمک می‌کند تا بزرگ شدن قلب یا نارسایی‌های احتمالی را تشخیص دهد. هرگونه تغییر در مرزهای قلب نسبت به قفسه سینه می‌تواند نشان‌دهنده مشکلات دریچه‌ای یا بیماری‌های مادرزادی قلبی باشد.
عروق بزرگ: شریان آئورت و رگ‌های اصلی که خون را به ریه‌ها منتقل می‌کنند در قسمت فوقانی قلب به خوبی مشاهده می‌شوند و سلامت سیستم گردش خون را نشان می‌دهند. بررسی این عروق برای تشخیص فشار خون ریوی یا اتساع آئورت (آنوریسم) که از موارد حیاتی در رادیولوژی است اهمیت زیادی دارد.
پرده جنب: فضای نازک اطراف ریه‌ها که با نام پرده جنب شناخته می‌شود در حالت عادی در عکس دیده نمی‌شود مگر اینکه مایع یا هوا در آن جمع شده باشد. تشخیص زودهنگام تجمع مایع (افیوژن) یا ورود هوا به این فضا (پنوموتوراکس) از حیاتی‌ترین کاربردهای رادیولوژی ریه است.
دیافراگم: عضله اصلی تنفس که شکم را از قفسه سینه جدا می‌کند به صورت دو گنبد در پایین ریه‌ها دیده می‌شود و موقعیت آن سلامت سیستم تنفسی را تایید می‌کند. ناهماهنگی در ارتفاع این گنبدها یا صاف شدن آن‌ها می‌تواند نشانی از بیماری‌های انسدادی ریه یا مشکلات عصبی مربوط به تنفس باشد.
دنده‌ها و استخوان‌های قفسه سینه: قفسه استخوانی شامل دنده‌ها ستون فقرات و استخوان جناغ به عنوان محافظ اندام‌های داخلی در عکس کاملاً مشخص هستند و شکستگی‌ها یا ضایعات استخوانی در آن‌ها بررسی می‌شود. هرگونه تغییر در تراکم استخوان یا فاصله بین دنده‌ها می‌تواند نشان‌دهنده آسیب‌های فیزیکی یا بیماری‌های متابولیک باشد.
راه‌های هوایی اصلی: نای و نایژه‌های اصلی به عنوان مجاری ورود هوا در مرکز قفسه سینه قرار دارند و باز بودن یا انحراف آن‌ها در تصویر کنترل می‌گردد. انسداد این مسیرها توسط جسم خارجی یا فشار توده‌های مجاور از جمله مواردی است که در بررسی راه‌های هوایی به دقت لحاظ می‌شود.

سرطان‌های کوچک در مراحل اولیه
لخته خون در ریه
برخی التهاب‌های خفیف
بیماری‌های بینابینی ابتدایی
آمبولی ریه
مشکلات دقیق قلبی
برونشیت ساده
آسم بدون عارضه
آسیب‌های ریز بافتی

سرفه طول‌کشیده: سرفه‌هایی که بیش از چند هفته ادامه داشته‌اند نیاز به بررسی دقیق برای شناسایی علل پنهان مانند عفونت‌های مزمن توده‌های ریوی یا حساسیت‌های شدید دارند. رادیولوژی ریه به پزشک کمک می‌کند تا منشأ اصلی سرفه را مشخص و از وجود مشکلات ساختاری در مجاری تنفسی اطمینان حاصل کند.
تب و شک به عفونت: هنگام بروز تب بالا همراه با علائم تنفسی پزشک برای تشخیص زودهنگام پنومونی (ذات‌الریه) یا بررسی وجود کانون‌های چرکی در ریه رادیولوژی ریه را درخواست می‌کند. این اقدام برای تمایز عفونت‌های ویروسی از باکتریایی و شروع سریع درمان آنتی‌بیوتیکی بسیار حیاتی است.
تنگی نفس: تنگی نفس یکی از علائم هشداردهنده‌ای است که می‌تواند ناشی از مشکلات قلبی یا بیماری‌های ریوی نظیر آسم یا انسداد باشد. رادیوگرافی در این مواقع کمک می‌کند تا پزشک وجود مایع در ریه بزرگ شدن قلب یا کاهش حجم بافت ریه را به عنوان عامل تنگی نفس بررسی کند.
درد قفسه سینه: در صورت بروز دردهای قفسه سینه عکس‌برداری برای رد کردن احتمالات خطرناکی مثل پنوموتوراکس عفونت‌های پلور یا مشکلات قلبی اهمیت ویژه‌ای دارد. اگرچه درد سینه همیشه ناشی از ریه نیست اما این تست اولین قدم برای بررسی سلامت ساختارهای داخل قفسه سینه است.
ضربه به سینه: پس از هرگونه تصادف سقوط یا ضربه شدید به قفسه سینه، پزشک برای اطمینان از سلامت استخوان‌ها و عدم وجود شکستگی دنده یا خونریزی داخلی دستور عکس‌برداری می‌دهد. شناسایی سریع آسیب‌های ریوی ناشی از ضربه مانع از بروز عوارض تهدیدکننده حیات در بیماران می‌شود.
بررسی قبل از برخی جراحی‌ها: پیش از بسیاری از جراحی‌های سنگین، برای بررسی وضعیت قلبی و ریوی بیمار و اطمینان از توانایی تنفس در حین بیهوشی عمومی عکس رادیولوژی انجام می‌شود. این اقدام پیش‌گیرانه به تیم بیهوشی کمک می‌کند تا با آگاهی کامل از وضعیت سلامت اندام‌های حیاتی جراحی را برنامه‌ریزی کنند.
پیگیری بیماری‌های مزمن ریه: بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن ریوی مانند COPD باید به‌طور دوره‌ای تحت تصویربرداری قرار گیرند تا روند پیشرفت بیماری یا پاسخ به درمان‌های دارویی پایش شود. عکس‌های متوالی به پزشک نشان می‌دهد که آیا وضعیت بافت ریه پایدار است یا نیاز به تغییر در پروتکل درمانی بیمار وجود دارد.
شک به نارسایی قلبی: پزشک در صورت مشاهده علائمی نظیر تورم پاها یا خستگی مفرط برای بررسی احتمال نارسایی قلبی و تغییرات ابعاد قلب دستور رادیولوژی ریه می‌دهد. مشاهده احتقان عروق ریوی یا بزرگ شدن قلب در این عکس شواهد کلیدی برای تشخیص نارسایی احتقانی قلب محسوب می‌شوند.
بررسی سرفه خونی: خروج خون همراه با سرفه (هموپتیزی) یک علامت هشداردهنده جدی است که حتماً باید با رادیوگرافی و بررسی‌های تخصصی علت‌یابی شود. رادیولوژی ریه اولین ابزار برای تشخیص توده‌های ریوی سل یا بیماری‌های عروقی است که ممکن است عامل اصلی بروز خونریزی باشند.
پیگیری سل یا پنومونی: پس از دوره درمان بیماری‌هایی مثل سل یا ذات‌الریه پزشک برای اطمینان از پاک‌سازی کامل عفونت و بهبود بافت ریه عکس مجدد تجویز می‌کند. این پیگیری تضمین می‌کند که بیماری کاملاً کنترل شده و خطر عود یا ایجاد زخم‌های پایدار (فیبروز) در ریه بیمار به حداقل رسیده است.